• MILWAYS is op vakantie!
  • Bestellingen worden pas verzonden vanaf 4 oktober.

Ontsnapt uit een destructieve relatie

Gepubliceerd op 24 juli 2021 om 21:49

Na het oneindige analyseren van mijn en zijn gedrag, vallen eindelijk alle puzzelstukjes in elkaar. Hoe lang kan je afzien van een relatiebreuk, wetende dat hij niet goed voor je was, wetende dat de liefde al helemaal is weggeveegd. Lang, heel lang, misschien wel te lang in mijn geval.

 

Niet iedereen heeft het lef om zijn eigen handelen in vraag te stellen, om te zoeken wat de oorzaak is en er wat aan te doen. Ik heb diep gegraven in mijn verleden om alles te kunnen begrijpen.

 

Na een niet zo gemakkelijke jeugd en verschillende destructieve relaties werd het tijd om met mezelf aan de slag te gaan. Waarom herval ik steeds in dezelfde negatieve patronen en hoe komt het dat ik steeds over mijn grenzen laat gaan? Het zijn maar enkele van de vele vragen waar ik mee worstelde.

 

Onze relatie begon als het mooiste sprookje. Het geluk straalde van mij af, dat zag iedereen. Hij investeerde in de mooiste verjaardag die ik ooit kreeg. Hij wou bij me zijn, zoveel als kon. Hij gaf mij voor het eerst het gevoel dat ik mocht zijn wie ik was. Hij strooide met complimenten in het rond en wist mij steeds opnieuw te charmeren. Hij creëerde het perfecte plaatje van zichzelf.

 

Uiteindelijk kwamen één voor één de leugens uit waarmee hij mij had ingepakt. Hij had een ander beeld van zichzelf gecreëerd zodat ik voor hem zou vallen. Ondanks dat ik dit allemaal zag gebeuren, wist hij het altijd goed uit te leggen. Waardoor ik steeds meer aan mezelf ging twijfelen in plaats van aan hem.

 

De schone schijn maakte plaats voor een duisternis. Ik zag het wel, toch kon ik het niet verklaren. Ik heb geen gemakkelijk karakter ‘het zal dus wel aan mij liggen’, dacht ik altijd. Ik begon mezelf steeds meer weg te cijferen om te voldoen aan al zijn verwachtingen. Ik voelde wel dat het niet klopte. Toch als ik deze zaken met mijn omgeving besprak, bleef ik hem altijd verdedigen. Het matchte niet met het beeld dat ik van hem had na de eerste maanden van onze relatie.

 

Ik probeerde zijn gedrag te verklaren, ik dacht dat hij een depressie had. Dus ik ging nog meer voor hem zorgen. Hij was zo prikkelbaar, zat rap op zijn paard. Dus ging ik nog meer gaan pleasen, mijn eigen behoeftes volledig opzij geschoven.

 

Ik heb niet de intentie om hem slecht te praten. We hebben beiden fouten gemaakt, we hebben beiden onze issues. Al zit ook daar weer mijn valkuil, dat ik hem blijf ophemelen. Omdat ik niet kan of niet wil geloven wat ik nu weet.

 

Na de breuk werd er al snel door mijn omgeving op gewezen dat zijn gedrag op narcisme leek. Narcisten dat zijn toch gewelddadige mensen? Zo is hij helemaal niet! Hij heeft me nooit fysiek pijn gedaan. Ik kende er niet zoveel van, dus ik ontkende. Toch werd ik er steeds meer naartoe getrokken. Ik heb maandenlang research gedaan. Elk conflict, elke moeilijkheid die we ervaarden geanalyseerd. Ik kon het uiteindelijk niet meer ontkennen. Dit was zo hem, dit was allemaal zo herkenbaar.

 

De voorbije maanden sprak ik met lotgenoten en therapeuten. Eindelijk kwam het besef daar, dat het toch niet alleen aan mij lag. Ik ontdekte ook dat ik al veel eerder in contact kwam met personen met narcisme. Ik was zo verbaasd. Al die jaren heb ik alleen mezelf in twijfel gesteld, met een laag zelfbeeld tot gevolg.

 

Deze inzichten lieten me weer dieper naar mezelf kijken. Want hoe komt het dat ik steeds zo’n soort mensen blijf aantrekken. Hoe komt het dat ik alles doe voor een ander en daarbij mijn eigen dromen en verwachtingen opgeef? Hoe komt het dat heel mijn lijf schreeuwt STOP en ik toch maar blijf hangen in wat mij lichamelijk ziek en depressief maakt?

 

Codependentie. Het heeft een naam, ik ben blijkbaar niet alleen! Het is een fenomeen waarbij je jezelf onbewust afhankelijk maakt van de ander en daardoor jezelf helemaal verliest.

 

Je raakt op een bepaalde manier verslaafd aan de ander. Omdat je volledig leeft naar zijn verwachtingen. Je geeft jezelf op voor hem, voor zijn (valse) liefde.

 

De laatste jaren draaide mijn wereld alleen nog om hem. Hij stelde mijn vrienden in vraag, waardoor ik zelf aan de vriendschap ging twijfelen. Hij genoot van rustige weekenden samen, waardoor ik steeds minder buitenkwam.  Alles wat sociaal, avontuurlijk en actief was, schoof hij aan de kant met één van zijn duizenden redenen. Waardoor het uiteindelijk alleen nog hij en ik was en uiteindelijk alleen nog hij en ik die leefde in zijn schaduw.

 

Na de relatie moest ik dan ook mezelf volledig opnieuw gaan uitvinden. Het is een soort van afkicken van de ander. Omdat ik de laatste jaren bijna niets anders had dan hem. Hij wist me zo te manipuleren dat ik alles deed voor de goede vrede, voor affectie. Hij maakte mij emotioneel afhankelijk van hem.

 

Het was ik die onze relatie steeds meer in vraag ging stellen, het was ik die aangaf dat we misschien uit elkaar moesten gaan. En toch ben ik degene die nu nog steeds afziet. Omdat hij na een maand op een ander zat en mij volledig verbannen heeft. Ondanks de eeuwige vriendschap die we elkaar beloofden. Het is emotioneel ontwennen. Iets wat ik nog elke dag ervaar. Alleen kan ik het nu beter plaatsen en weet ik dat ik er moet tegen vechten. Omdat hij geniet van mijn zwakke momenten. Het voedt zijn ego.

 

Narcisten komen altijd terug. Dat was het beetje hoop waar ik mij de voorbije maanden aan optrok. Eindelijk komt het besef dat ik beter af ben zonder hem en dat ik sterker moet worden zodat ik hem nooit meer in mijn leven laat. Want dan zou alles gewoon herbeginnen.

 

Dat is het moeilijkste. Loslaten van de goede herinneringen omdat ze waarschijnlijk allemaal nep waren. Geen hoop koesteren op verzoening. Omdat hij niet de capaciteiten heeft om naar zijn binnenste te kijken en dus niet zal veranderen. Hij voelt geen schuld of spijt.

 

Ik zou hem zo graag willen helpen. Zo ben ik dan weer. Ondanks alles blijf ik vergevensgezind. Omdat we niet zomaar zijn wie dat we zijn. We worden gevormd door wat we hebben meegemaakt. Ik ben niet beter of slechter dan hem.  We reageren beiden duister door wat we in onze kindertijd tekort kwamen.

 

Ik moet het van mij afzetten. Hij wil nu niet geholpen worden en al zeker niet door mij. Ik weet dat hij zelf worstelde met bepaald gedrag dat hij stelde. Ik kan alleen maar hopen dat het gedrag zich niet herhaalt. Niet voor mij, maar voor hem en vooral voor zijn nieuwe vriendin. Ik hoop dat we nu allemaal eindelijk de rust vinden die we al zolang zoeken. Ik hoop dat we elk op onze manier het geluk vinden. Zij bij elkaar en ik in het onbekende dat mij te wachten staat. Ik ben er eindelijk klaar voor!

 

(Diagnoses gesteld in deze blog zijn een veronderstelling en niet vastgesteld door een psychiater. Ik wil hier niemand mee kwetsen of zwartmaken. We hebben allemaal onze gebreken.)

Meer lezen over deze thema's? 

Traumabonding, de superlijm die je bij de narcist houdt

Radiostilte

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.