Taboe vs Milways

Gepubliceerd op 7 oktober 2020 om 13:55

Gisteren was het exact 14 jaar geleden dat ik besloot dat het genoeg was. Ik was 16 en het leven viel me veel te zwaar. Gisteren, 14 jaar later voelde ik mij precies zo en voelde het leven nog een pak zwaarder aan dan toen.

Geluk is zo moeilijk te vinden en op het moment dat je rust gevonden hebt en denkt dit is hoe het moet voelen, glipt het zo maar weer uit jouw handen.

De maatschappij wil ons doen geloven dat psychische problemen geen taboe meer zijn, maar dat is het helaas wel. Ik voer al jaren een innerlijke strijd met mezelf en het leven. Ik zal nooit het moment vergeten waarop ik aan een vriend mijn verhaal deed. Hij geloofde mij niet, want ik was altijd zo blij en vrolijk. Mijn masker is er met de jaren wel wat afgevallen, ik wil niet meer doen alsof. Toch zijn er nog zoveel mensen rondom jou die wel dagelijks hun ‘blije’ masker opzetten.

Zeker in tijden van vandaag waar sociale media ons doen geloven dat iedereen zijn beste leven leidt. Is het moeilijk er voor uit te komen dat jij soms alleen maar lijdt.

De voorbije dagen zat ik diep, heel diep. Ik ging naar 2 dokters om hulp te vragen omdat ik voelde dat ik weggleed. De eerste verwees me door naar UPSIE (spoedpsychiatrie), maar zei dat ik er niet veel van moest verwachten. Dat ze mij op een wachtlijst zouden zetten.  Toen ik me een paar dagen later nog steeds zo slecht voelde en bang werd van mijn gedachten, ging ik naar een andere dokter. Hij kent mijn verhaal niet, maar toch vond hij het nodig om te zeggen dat hij vandaag een vrouw op bezoek had die uit elkaar is met haar man terwijl ze kinderen hebben, dat is pas erg…

Die opmerking raakte mij hard. Precies alsof het een strijd is om wie er het ergst aan toe is. Ieder leven is belangrijk en iedereen zou op zo’n moment geholpen moeten kunnen worden. Of zich tenminste gehoord moeten voelen.

Uiteindelijk sta je er alleen voor in het leven. Natuurlijk word je omringd door mensen die je graag zien en het beste met je voorhebben. Die klik om te willen leven en er het beste van te maken, moet je wel zelf maken. Jij bent degene die de stappen moet zetten om (samen met de anderen) de weg naar een gelukkiger leven af te leggen.

De voorbije dagen gaven mij een beter beeld van welke weg ik op wil gaan met Milways. Ik wil stukjes rust en plezier bieden, stopplekken in die weg naar het geluk. Want de weg naar geluk is er eentje met kleine of grote tussenstops waar je dat gevoel van gelukkig zijn, kan ervaren. Als we ons ongelukkig voelen, durven we die tussenstops vaak overslaan. Geluk is echter geen eindbestemming, maar een aaneenschakeling van momenten waarin de goede primeren boven de slechte. Ik wil jullie meenemen op mijn pad of jullie volgen op jullie pad. Samen staan we sterker.  Laat ons onze tussenstops delen met elkaar, zodat onze blik ruimer wordt en onze ervaringen beter.

 

Wil jij graag een ervaring delen via milways? Neem contact op via info@milways.be 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Ruth Labee
7 maanden geleden

Ever changing ways... altijd welkom voor een babbel ❤ Namaste in Merendee is ook een aanrader om even tot rust te komen ipv de upsie ❤

Sofie
7 maanden geleden

Amai, wat een erge opmerking. Precies of je kan enkel lijden als je al kinderen hebt. Iedereen gaat anders met dingen om en voelt dingen anders en iedereen heeft zijn bagage mee wat zorgt voor meer of minder pijn bij een gebeurtenis. Alles hangt samen. Het is zoals je zegt het leven is een aaneenschakeling v dingen die gebeuren die je leven bepalen. Of hoe je ermee omgaat. Gelukkig zijn er meer goede momenten om te koesteren (kleine gelukjes). Jammer dat iemnd die in de gezondheidszorg werkt het toch ook niet kan laten om te oordelen. Het is gemakkelijk om te oordelen als je niet voelt waar iemand doorheen gaat. Weet, je kan ons vertrouwen en kan altijd terecht bij ons. We houden v jou zoals je bent. We miss you. Knuffel